Wat topsport mij leerde over presteren, eigenaarschap en de kracht van het juiste team.
Nina Derwael heeft als gynmnaste gewonnen wat ze kon, meer dan waar ze ooit van droomde. Toch is ze het meest trots op wat ze in de laatste fase van haar topsportcarrière realiseerde. Nina schets in deze keynote het pad van ‘voor mij’ naar ‘door mij’, van perfecte acteur naar regisseur, van succesvol, naar even succesvol én gelukkig.
Over Nina
Nina Derwael werd op 26 maart 2000 geboren in Sint-Truiden. Ze zette haar eerste stapjes in het turnen toen ze nog maar 2,5 jaar oud was. In de daaropvolgende jaren ging het van een uurtje turnen per week al snel naar twee uur, drie uur, … acht uur. Toen Nina 11 was, mocht ze beginnen aan de Topsportschool in Gent. Vier jaar later veroverde ze haar eerste Belgische titels bij de senioren: allround, brug, balk en vloer. Op de sprong pakte ze zilver.
In 2016 debuteerde Nina op de Olympische Spelen. In Rio eindigde ze als 19de in de allroundfinale. Haar eerste internationale titel kwam er in 2017, toen ze in het Roemeense Cluj Europees kampioene aan de brug werd. Een jaar later verdedigde ze met succes die titel in het Schotse Glasgow, waar ze ook zilver op de balk pakte. Nog in 2018 kroonde Nina zich voor het eerst tot wereldkampioene aan de brug. Een jaar later verlengde ze die wereldtitel op het WK in Stuttgart. In de allroundfinale in Duitsland eindigde ze als vijfde. Eerder dat jaar had Nina op de Europese Spelen in Minsk al goud gewonnen op de balk.
2020 had het jaar van de Olympische Spelen van Tokio moeten worden, maar de Spelen werden door de coronapandemie naar de zomer van 2021 opgeschoven. Het werd de gouden zomer van Nina. Enkele dagen nadat ze al zesde geworden was in de allroundfinale en met Team Belgium op de achtste plaats was geëindigd in de teamfinale kroonde Nina zich op 1 augustus in het Ariake Gymnastics Centre tot olympisch kampioene aan de brug. De eerste Belgische gouden olympische turnmedaille ooit!
Nina nam na haar gouden medaille een lange pauze. Met een beperkte voorbereiding pakte ze een jaar na Tokio brons aan de brug op het WK in Liverpool. Het WK 2023 – in eigen land, in Antwerpen – had een volgende mijlpaal moeten worden, maar een schouderblessure gooide roet in het eten. Na een lange revalidatie en intense kwalificatiecampagne stond Nina in de zomer van 2024 opnieuw in de olympische schijnwerpers. Het feit dat ze Parijs gehaald had, was een overwinning op zich. De vierde plaats in de brugfinale was een onverhoopt topresultaat, op een zucht van de medailles.
Medailles kwamen er wel opnieuw op het EK van 2025 in Leipzig. Nina schitterde in Duitsland met dubbel goud op de balk en aan de brug. Dit was de climax waarop ze graag ooit wilde eindigen. Op 15 juli, anderhalve maand na haar EK-successen en enkele dagen na haar huwelijk, kondigde Nina op haar 25ste het einde van haar topsportcarrière aan: “Ik heb bereikt wat ik wilde en kon bereiken. Ik heb kunnen bewijzen wat ik in me had. Het is mooi geweest. Het is zelfs heel mooi geweest.”